خواهرم مشغول مرور درس علوم زمين شناسي بود....

در شب هاي صاف حتما متوجه خطوط درخشان و گذرايي شده ايد كه يك لحظه در زمينه ي آسمان پر ستاره ظاهر وبعد  از مدت كوتاهي از ميان مي روند . اين شهاب ها قطعه سنگ هاي سرگرداني هستند كه گاهي وقت ها  با جو فوقاني زمين برخورد مي كنند . حاصل  اين اصطحكاك ، توليد حرارت ، سوختن و نوراني شدن است ...

متن پر محتواي كتاب مرا بر آن داشت تا لحظه اي به آسمان خيره شوم . به آسمان پر ستاره اي كه شهابي نيز در آن متولد شده بود .

هر چند آن شهاب پس از طي مسافتي كوتاه در قسمتي از آسمان محو و هيچ وقت به زمين نرسيد . ولي وقوع اين پديده و شيون كودك همسايه امان كه به دنبال آن شنيده شد ؛ باور مادر بزرگ را به يادم انداخت  كه  :  «‌‌ هر كس داراي ستاره ايست كه همزمان  با تولدش در آسمان پديدار و بعد از مرگش از پهنه ي آن خارج مي گردد و .... »

*****

پسرم مراقب داداشت باش تا مامان بره خونه ي همسايه . فكر كنم عصمت خانم كه مريض بود از دنيا رفت ...