در ابتدای شبی گرم باتنی چند از بستگان که در احتضار بسر می بردیم ؛ به دیار باقی رهسپار شدیم .

لحظاتی بعد عدّه ای بر بالین مان حاضر و تک تک ما  را معاینه کردند . وقتی به من رسیدند یکی از آن میان  گفت : " نگاه کنید ، خودکار قرمزی که نزد او افتاده نمی نویسد ! ... ؛  پس او نیز مرده است . . . ، ولـی شبـی را بـه انتظار بنشینیم . چه شاید امیدی به بازگشت او باشد . "

همان طور هم شد . فردای آن روز روح بر کالبدم برگشت . من برای  حصول اطمینان  از زنده بودنم ،  خودکاری که مد نظر آنان بود را  برداشتم و چند خط در کف دست چپم کشیدم ..... ؛ می نوشت !!! ...

از فرط خوشحالی در پوست خود نمی گنجیدم   .  ناگاه خود را در منزل پدرمشاهده کردم .  بی درنگ نزد والدین و همسرم نشسته و رو به مادر کرده و گفتم : " مادر می دانی مرگ چیست ؟ ... ؛  مرگ خوابیست شیرین که باورش منجر به نـِـمُـوِّ  پَــرِ پَـرواز، در انسان می گردد ! در آن صورت در هفتمین آسمان نیز قادر به پرواز خواهی بود . "

آن گاه از  حال دیگران  جویا شدم و پدر از نحوه ی عروج آنان به جهان باقی سخن گفت .

با تعجّـب زیر لب گفتم : امّـا ، حامد چون من جوان بود و باید  برمی گشت ! ...

سپس سراغ جایگاه ابدیش را گرفتم . پدر مرا به گورستانی خاموش برد . سرم را بر تلّـی از خاک نزدیک و با صدای بلند پسر دایـیم را صدا زدم ....

پدر به محض شنیدن صدای خفیف داخل گور ،  بی درنگ به سوی منزل دوید تا خبر مسرّت بخش در قید حیات بودن حامد را به خانواده بدهد .

من نیز در این فاصله خاک ها را کنار زدم . حامد که در آخرین جامه ی خود محصور شده بود با کنار رفتن لحد، در منزل ابدی خود نشست و از من خواست که وی را از آن وضعیت خلاص و جرعه ای آب برایش بیاورم .

من هم ضمن باز نمودن گره بالای سرش در تلاش بودم تا به خواسته اش جامه ی عمل بپوشانم که هراسان از خواب بیدار شدم ! ...

... بدنم بی حس و سرم درد گرفته بود.  سنگینی خاصی هم در خود احساس و ازاین  خواب عجیب ،  پریشان بودم و بد حال . از همه بدتر آب دهانم نیز خشک شده بود .

به هر ترتیبی که بود از بستر برخواستم . با نوشیدن یک لیوان آب خنک تشنگی ام را برطرف و بعد از یک دور تسبیح با ذکر صلوات و عجّـل فرجهم  ،  به سراغ قرآن رفته و آن را گشوده و معنای آیه ای که در برابردیدگانم نمایان شده بود ،  آرام آرام زمزمه  کردم  : (نباشم به دل هیچگونه خود ستا   ،   نگویم نرفتم به راه خطا   ،   که خود نفس اماره بر راه بَـد   ،   همه مردمان را گهی می برد  ،  جز آن کس که او را خدای غفور ،  بفرمود از راه بطلان به دور ،  غفور است حقــّا که پروردگار ،  بسی مهربان است آن پروردگار ) *

سپس قرآن را بسته و طبق عادت بوسه ای بر عرض پر ورقش زده و جهت ادای  احترام بیشتر به آرامی  قسمتی که بوسیده بودم را بر پیشانی زدم . و فاتحه ای نیز نثار درگذشتگان خود کردم .

در خاتمه  به نیّـت ادای نماز شب ،  وضویی گرفته و به سوی سجاده ام رفتم و ...

 **********

*  سوره ی یوسف آیه ی 52  ،   ترجمه ی شعری امید مجد .