روزی یک فرد  ، چنین گفتگویی را با پروردگارش  آغاز نمود :

ای خالق من ، بیا دنیا را باهم نصف کنیم،

مثلا دریا برای تو ، موجش برای من .

آسمان برای تو ، ابرش برای من .

روز برای من ، شب برای تو .

خورشید برای من ، ماه برای تو .

کوه برای من ، صحرا برای تو.

درخت برای من ، برگ برای تو ...

در این لحظه خداوند حرف او را قطع کرد و گفت :

-       صبر کن ، صبر کن ! ...

تو مرا بندگی کُـــن ، تمام دنیا برای تو .